Жалтақтық өз алдына, біздің зиялы қауымды жағымпаздық дерті меңдеп алды. Қазір бізідің зиялылар белгілі бір лауазымды адамды мақтағысы келсе де, жерден алып жерге салып даттағысы келсе де үндеу хат жазуды сәнге айналдырды. Соны өздерінше бір қадірлі іс көреді. Жарамсақтық зиялы қауымның аузымен айтылып жатса, жараспайды-ақ.
«Көзі ашық, көкірегі ояу» адам әр кез халықтың сөзін сөйлеуге ықыласты болғаны ләзім. Әйтсе де, олардың арасында да халыққа жаны ашып, қоғамда болып жатқан келеңсіздіктерге жүрегі сыздап, Үкіметке өз үнін дүркін-дүркін айтып жүргендер баршылық. Өкініштісі, соларды тыңдайтын құлақ жоқ. Бейнебір бәрі тас керең болып қалғандай.
«А»